Siatka na lawetę

Lawetę buduje się pod jeden ciężki przedmiot — auto, maszynę, kontener. Ten jeden przedmiot stoi pewnie, bo waży swoje. Kłopot zaczyna się przy reszcie: mała rzecz nie ma się o co oprzeć i przy każdym ruszeniu, hamowaniu, skręcie przesuwa się kawałek dalej. Po kilkunastu kilometrach jest już przy krawędzi, a przy kolejnym hamowaniu bywa, że za nią. Siatka rozwiązuje to prosto — napięta nad platformą przytrzymuje drobnicę i nie pozwala jej zejść z miejsca.

Nie musisz przy tym zakrywać całej lawety. Jeśli maszyna zajmuje przód, a Ty dokładasz coś z tyłu, tkamy siatkę tylko na ten tylny fragment. Wozisz wtedy pełny kurs zamiast powietrza obok ładunku — a to przy transporcie liczy się w każdym przejeździe.

To, jak gęsta ma być siatka, wynika z tego, co pod nią leży. Przy drobnych paczkach, częściach i oponach tka się splot gęstszy — 2×2 albo 4×4 cm — żeby nic mniejszego nie przecisnęło się bokiem między sznurkami. Przy większych, poukładanych rzeczach wystarcza 8×8 cm; wtedy siatka po prostu dociska wierzchnią warstwę do platformy i trzyma ją w obrysie. Grubość sznurka dobiera się podobnie: 3 mm do lekkiej drobnicy, 4 mm tam, gdzie ładunek cięższy albo płat napięty jest przez całą trasę i ma się nie rozciągać.

Podajesz długość i szerokość tego kawałka platformy, który chcesz zakryć, a my tkamy płat dokładnie pod ten wymiar.

Warto pamiętać, że lawety bywają różne. Jedna wozi auto i ma gładką platformę prawie bez burt, inna służy do drobnicy i ma niskie burty po bokach. Im mniej burt, tym więcej pracy dla siatki, bo ładunek nie ma się o co oprzeć z boków — wtedy dobiera się gęstszy splot i mocuje płat po całym obwodzie, żeby dociskał zawartość do podłogi, a nie tylko ją nakrywał. Na lawecie z wyższymi burtami siatka domyka głównie górę, bo boki trzyma już sama konstrukcja.

Ładunek na lawecie jedzie odkryty, więc siatka dostaje wszystko, co po drodze — deszcz, słońce, mróz, błoto spod kół. Polipropylen znosi to bez marudzenia: nie gnije i nie pleśnieje, po deszczu wysycha, nie kruszeje zimą i trzyma kolor latami, bo materiał jest odporny na promieniowanie słoneczne. Zabłoconą siatkę spłukujesz wężem, a po deszczu wysycha i nic się z nią nie dzieje. To siatka do codziennej roboty, nie do odkładania na półkę.

Jak to u nas kupujesz i gdzie jest granica

FULO tka siatkę na własnych maszynach, od razu w zamówionym wymiarze — kupujesz wprost od wytwórcy, bez marży pośrednika. Nie ma tu rozmiarów katalogowych, do których trzeba się nagiąć. Podajesz wymiar swojej platformy albo jej fragmentu, a my robimy płat dokładnie taki — również długi i wąski, jeśli tak wychodzi z Twojej lawety.

Płacisz za tyle metrów kwadratowych, ile zamawiasz. Kolor nic nie zmienia w cenie, a brzeg obszywamy fabrycznie, w standardzie — przy siatce, którą co chwilę rozpinasz i zwijasz, obszyty brzeg to ten szczegół, dzięki któremu nie zaczyna się strzępić po miesiącu. Jeśli chcesz mieć od razu czym ją mocować, dokładasz opcjonalny zestaw: linkę 4 mm w powłoce PCV, śruby rzymskie, karabińczyki i zaciski. Elementów kotwiących do samej lawety w nim nie ma, bo te dobiera się do jej zaczepów.

Kilka słów o tym, jak dobrać płat do konkretnego ładunku, bo pytania się powtarzają. Do lekkiej drobnicy rozpinanej od święta wystarcza cieńszy sznurek i rzadszy splot — najważniejsze, żeby domknąć wierzch. Do wożenia codziennego, gdzie siatkę zakładasz i zdejmujesz po kilka razy dziennie, lepiej wziąć 4 mm; grubszy sznurek dłużej znosi to samo naciąganie i nie rozciąga się z czasem. A jeśli raz wozisz opony, a raz worki, dobierz oczko pod to drobniejsze — gęstsza siatka poradzi sobie i z jednym, i z drugim, a rzadka przepuści małe rzeczy bokiem.

I rzecz, którą mówię wprost, żeby nie było nieporozumień: siatka trzyma drobnicę i utrudnia jej zejście z platformy, ale nie zastępuje pasów tam, gdzie ciężki ładunek trzeba mocować pasami zgodnie z przepisami. Pojedynczy ciężki element wiążesz osobno — siatka jest od tego, żeby to, co drobne i luźne, jechało razem i nie lądowało na jezdni za Tobą. W tym jest naprawdę dobra.

Załadunek mieszany — maszyna i drobnica obok

Najczęstszy realny układ na lawecie to jeden duży ładunek i reszta wolnego miejsca do wykorzystania. Maszyna albo auto stoi na swoim, przypięte pasami, a obok jedzie to, co przy okazji: skrzynki z osprzętem, opony, worki. Siatka rozpięta tylko nad tą wolną częścią platformy trzyma drobnicę, nie wchodząc w drogę mocowaniu głównego ładunku. Dzięki temu jeden kurs wozi komplet, a nie samą maszynę z pustymi metrami obok. Wymiar podajesz pod ten wolny fragment, nie pod całą lawetę.

Mocowanie do zaczepów i przechowywanie

Lawety mają zaczepy, haki albo listwy po bokach platformy — do nich przypina się siatkę linką przewleczoną przez obszyty brzeg. Napina się ją tak, żeby dociskała ładunek do platformy po całym obwodzie, a nie tylko go nakrywała; luźno zarzucona siatka sama się zsuwa przy pierwszym hamowaniu. Po rozładunku zwijasz ją i chowasz — waży niewiele i zajmuje tyle co zwinięty koc. Dlatego jedna siatka jeździ z lawetą stale, gotowa na każdy kurs, w którym dojdzie coś drobnego do przewiezienia.

Kiedy gęstsze, kiedy rzadsze oczko

Jeśli wozisz głównie duże, poukładane rzeczy, rzadszy splot 8×8 cm wystarcza — dociska warstwę i trzyma ją w obrysie. Gdy w grę wchodzą drobne części, śruby w wiaderkach, mniejsze opakowania, lepiej wziąć gęstsze 4×4 albo 2×2 cm, żeby nic nie wysunęło się bokiem między sznurkami. Gdy raz wozisz jedno, raz drugie, dobierz oczko pod to drobniejsze — gęstsza siatka poradzi sobie i z dużym, i z małym ładunkiem, a rzadka przepuści to, co najmniejsze.

Najczęściej pytają o dwie rzeczy. Jakie oczko na opony i drobne paczki — 2×2 lub 4×4 cm, żeby nic nie wysunęło się bokiem. I czy zrobimy płat tylko na część platformy — tak, podajesz wymiar tego fragmentu, resztę zostawiasz wolną pod maszynę.